...........دل پر خون

درد من این است که در شهر کوران آینه شده ام

درباره وبلاگ

سلام من مهدی هستم 18 ساله دانشجو رشته مهندسی برق دانشگاه بوعلی سینا همدان
این وبلاگ رو
برای همه اون هایی که دلشون گرفته
برای اون هایی که غم امونشون رو برده
و
برای همه اون هایی که تو آسمون پر ستاره حتی یه ستاره ندارند
زدم

منوی اصلی

صفحه نخست پست الكترونيك آرشيو مطالب

آرشیو مطالب

هفته چهارم اسفند 1386 هفته چهارم بهمن 1385 هفته سوم بهمن 1385 هفته دوم بهمن 1385 هفته اوّل بهمن 1385 هفته چهارم دی 1385 آرشيو

آرشیو موضوعی

سروده های دلتنگی مهدی معرفی کتاب نوشته های دلتنگی اشعار شاعران عکس

پيوندها

فقط آدمیت (آرش)ولگرد ستاره ها (یونس)عشق پرپر (رضا)

RSS

ترجمه قالب
رضا امین زاده

Powered By
BLOGFA.COM


	سلام سلام امیدوارم که مطالب این وبلاگ مرحمی باشد بر دل های خسته حتما به آرشیو هم سر بزنید. \|+\| نوشته شده توسط مهدی در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386 \|


	جدایی جدايي را نمي خواستم خدا كرد نمي دانم كدام ناكس دعا كرد بيا بلبل بناليم هر دوتايي بناليم هر دو از درد جدايي يار با ما بي وفايي مي كند بي سبب از ما جدايي مي كند شمع جانم را بشكست آن بي وفا جايي ديگه روشنايي مي كند مي كند با خويش و خود بيگانگي با غريبان آشنايي مي كند خدايا هر كه با من آشنا شد نمي دانم چرا ازمن جدايي مي كند نمي دانم از اول بي وفا بود يا كه نازش كشيدم بي وفا شد پرستوها چرا پرواز كرديد جدايي را شما آغاز كرديد \|+\| نوشته شده توسط مهدی در جمعه بیست و هفتم بهمن 1385 \|


	ولنتاین روز عاشقان مبارک باد \|+\| نوشته شده توسط مهدی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 \|


	چند عکس \|+\| نوشته شده توسط مهدی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 \|


	سهم هر کسي سهم خودش را طلبيد. سهم هر کس که رسيد، داغ تر از دل ما بود ولي نوبت من که رسيد، سهم من يخ زده بود سهم من چيست مگر يک پاسخ پاسخ يک حسرت! سهم من کوچک بود قد انگشتانم عمق آن وسعت داشت وسعتي تا ته دلتنگيها شايد از وسعت آن بود که بي پاسخ مانده بود. \|+\| نوشته شده توسط مهدی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 \|


	دل و شیشه شیشه ای می شکند ... یک نفر می پرسد...چرا شیشه شکست؟ مادری می گوید...شاید این رفع بلاست یک نفر زمزمه کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد، شیشه ی پنجره را زود شکست. کاش امشب که دلم مثل آن شیشه ی مغرورشکست، عابری خنده کنان می آمد... تکه ای از آن را بر می داشت... مرحمی بر دل تنگم می شد... اما امشب دیدم... هیچ کس هیچ نگفت، قصه ام را نشنید... از خودم می پرسم آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟ دل سخت شکست اما، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا؟؟ \|+\| نوشته شده توسط مهدی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 \|


	خدایا....... گفتم : خدای من ، دقايقی بود در زندگانيم که هوس می کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ی ديروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن لحظات شانه های تو کجا بود ؟ گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودی ، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی . من همچون عاشقی که به معشوق خويش می نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم گفتم : پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی ، اينگونه زار بگريم ؟ گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می کند ،اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان ، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود . گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی ؟ گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمی رسی ، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به ناکجاآباد هم نخواهی رسيد . گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی ؟ گفت : روزيت دادم تا صدايم کنی ، چيزی نگفتی ، پناهت دادم تا صدايم کنی ، چيزی نگفتی ، بارها گل برايت فرستادم ، کلامی نگفتی ، می خواستم برايم بگويی آخر تو بنده ی من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی . گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی ؟ گفت : اول بار که گفتی خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم ، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای شنيدن خدايی ديگر ، من می دانستم تو بعد از علاج درد بر خدا گفتن اصرار نمی کنی وگر نه همان بار اول شفايت می دادم . گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت ... گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ... \|+\| نوشته شده توسط مهدی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 \|


	یادمان باشد.... یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم یادمان باشد اگر این دلمان بی کس شد طلب مهر ز هر چشم خماری نکنیم یادمان باشد که دگر لیلی و مجنونی نیست به چه قیمت دلمان بهر کسی چاک کنیم یادمان باشد که در این بحردو رنگی و ریا دگر حتی طلب آب ز دریا نکنیم یادمان باشد اگر از پس هر شب روزیست دگر آن روز پی قلب سیاهی نرویم یادمان باشد اگر شمعی و پروانه به یکجا دیدیم طلب سوختن بال و پر کس نکنیم ولی آخر تو بگو با دل عاشق چه کنم؟ یاد من هست طلب عشق ز هر کس نکنم گو تو آخر که نه انصاف و نه عدل است و نه داد دل دیوانه من بهر که افتاده به خاک این همه گفتم و گفتم که رسم آخر کار به تو ای عشق تو ای یار به تو ای بهر نیاز یاد من هست که د یگر دل من تنها نیست یاد من هست که دیگر دل تو مال من است یاد من هست که باشم همه عمر بهر تو پاک یاد تو باشم و هر دم بکنم راز و نیاز یاد تو باشد از این پس من و تو ما شده ایم هر دو عاشق دو پرستو دو مسافر شده ایم \|+\| نوشته شده توسط مهدی در سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385 \|


	عشق يعني سالهاي عمرسخت عشق يعني زهر شيرين بخت تلخ عشق يعني خواستن له له زدن عشق يعني سوختن پر پر زدن عشق يعني جام لبريز از شراب عشق يعني تشنگي يعني سراب عشق يعني لايق مريم شدن عشق يعني با خدا همدم شدن عشق يعني لحظه هاي بي قرار عشق يعني صبر يعني انتظار عشق يعني از سپيده تا سحر عشق يعني پا نهادن در خطر عشق يعني لحظه ي ديدار يار عشق يعني دست در دست نگار عشق يعني ارزو يعني اميد عشق يعني روشني يعني سپيد عشق يعني غوطه خوردن بين موج عشق يعني رد شدن از مرز \|+\| نوشته شده توسط مهدی در جمعه بیستم بهمن 1385 \|


	تنهایی... به عشق گفتم : تا تو رو دارم تنها نيستم من رو تنها گذاشت و رفت .... به احساس گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم من رو تنها گذاشت و رفت .... به وفا گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم اونم من رو تنها گذاشت و رفت.... ولي وقتي به تنهايي گفتم: تا تو رو دارم تنها نيستم ، موند و همدم و مونسم شد من دلم مي خواهد خانه اي داشته باشم پر دوست کنج هر ديوارش دوستهايم بنشينند آرام گل بگویند و گل بشنوند هرکسي مي خواهد وارد خانه ی پراز عشق و صفاي من گردد يک سبد بوي گل سرخ به من هديه کند شرط وارد گشتن شست و شوي دلهاست شرط آن داشتن يک دل بي رنگ و رياست بر درش برگ گلي مي کوبم روي آن با قلم سبز بهار مي نويسم اي يار خانه ی ما اينجاست تا که سهراب نپرسد دگر خانه ی دوست کجاست؟ \|+\| نوشته شده توسط مهدی در پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385 \|


	تو.... عاشقت خواهم ماند بي آنكه بداني دوستت خواهم داشت بي آن كه بر لب آرم در دل خواهم گفت بي هيچ سخني گوش خواهم داد بي هيچ اندوهي در آغوشت خواهم گريست بي آن كه حس كني در تو آب خواهم شد بي هيچ گرمايي كنار آشيانه ي تو آشيانه مي كنم و فضاي آشيانه را پر از ترانه مي كنم مي پرسند : به خاطره چه زنده اي؟ و من براي زندگي تو را بهانه مي كنم \|+\| نوشته شده توسط مهدی در پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385 \|


	عشق ممنوع چقدر سخته وقتي تو زندان عاشقي گرفتار شدي و ازت پرسيدن جرمت چيه؟؟؟ بگي :عشق ... چقدر سخته وقتي كه كادو تولدت كه هميشه كلي واست عزيزه بي وفايي باشه ... چقدر سخته وقتي كسي كه دلت رو اسير كرده جواب نگاه عاشقانه تو رو نده ... چقدر سخته وقتي عاشق كسي باشي كه از عشق چيزي نمي دونه ... ولي سخت تر از همه اينه كه تو جاده هاي عاشقي به تابلوي عبور ممنوع بخوري به همون تابلويي كه هزاران قلب عاشق رو پشت خودش نگه داشته ... عشق ممنوع \|+\| نوشته شده توسط مهدی در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 \|


	سرنوشت ودروغ.... سرنوشت سه دفعه بهت دروغ می گه اولين بار وقتی به دنيات مياره.... دومين بار وقتی عاشقت می کنه..... سومين بار هم زندگی رو ازت ميگيره تا بفهمی همش خواب بود و بس... \|+\| نوشته شده توسط مهدی در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 \|


	احتیاج.... اگه یه روز بغض گلوت رو فشرد بهت قول نمی دم که می خندونمت ولی می تونم باهات گریه کنم اگه یه روز نخواستی به حرفای کسی گوش کنی خبرم کن قول می دم که خیلی ساکت باشم اگه یه روز خواستی در بری حتما خبرم کن قول نمیدم که ازت بخوام وایسی اما می تونم باهات بدوم اما اگه یه روز سراغمو گرفتی و خبری نشد سریع به دیدنم بیا احتما لا بهت احتیاج دارم \|+\| نوشته شده توسط مهدی در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 \|


	ارزش زندگی..... براي فهميدن ارزش ده سال‌: از زوج‌هاي تازه طلاق گرفته بپرس‌. براي فهميدن ارزش چهار سال‌: از فارغ التحصيل دانشگاه بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك سال‌: از دانش آموزي كه در امتحانات پايان سال مردود شده بپرس‌. براي فهميدن ارزش نه ماه‌: از مادري كه نوزاد مُرده به دنيا آورده بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك ماه‌: از مادري كه نوزاد زودرس به دنيا آورده بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك هفته‌: از سردبير يك روزنامه هفتگي بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك ساعت‌: از عاشقاني كه در انتظار يكديگر به سر برده‌اند، بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك دقيقه‌: از شخصي كه قطار، اتوبوس يا هواپيما را از دست داده بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك ثانيه‌: از بازمانده يك تصادف بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك دهم ثانيه‌: از شخصي كه در المپيك مدال نقره به دست آورده بپرس‌. براي فهميدن ارزش يك دوست‌: از كسي كه آن را از دست داده بپرس‌. \|+\| نوشته شده توسط مهدی در دوشنبه شانزدهم بهمن 1385 \|